
Пред да го испие своето утринско кафе, почувствувал силна болка во градите и толку било… Веста за ненадејната и прерана смрт на Ненад Стојановски на 14 јули 1998 година екстремно брзо одекна низ целата земја и беше дочекана со шок и целосно неверување. Стојановски почина на само 45-годишна возраст, а денеска се навршуваат точно 28 години без него. И покрај долгиот временски период, тој до денес останува запаметен како еден од најмаркантните, најраскошните и највпечатливите актери во историјата на македонското глумиште, чие име колегите сè уште го спомнуваат со огромна почит, потсетува Викимедиа.
Неговата прерана смрт брутално го прекина патот на уметникот кој во очите на јавноста и критиката имаше капацитет за уште поголема, светска афирмација. Остана запаметен по својата фанатична посветеност, незапирлива сценска енергија и ретка способност да внесе неверојатна психолошка длабочина во секој лик што го толкуваше.
Актерското наследство кое живее преку неговите ќерки
Ненад Стојановски беше во брак со познатата македонска актерка Силвија Стојановска, со која ги имаат ќерките Ана и Јана. Тие биле на возраст од само 9 и 13 години кога го изгубиле својот татко. Денес, Ана и Јана со голем успех чекорат по стапките на своите родители, продолжувајќи ја семејната актерска традиција на македонската сцена.
Зад себе остави бројни култни улоги, но и реплики кои и денес, по речиси три децении, се актуелни во секојдневниот говор на народот. Една од најпознатите е токму неговата легендарна констатација:
„Лажат оние кои велат дека нема подобар подарок од книга. Има! Две книги!“
Од „Кактус“ до 22 години верност на Драмскиот театар
Првите чекори во светот на глумата Стојановски ги направил уште како дете во Детската радио драма под раководство на Славица Тодорова. За време на своите гимназиски денови, неговиот талент се брусел во алтернативните театарски групи „Не-театар Кактус“ и „Кај Св. Никита Голтарот“.
Првото професионално актерско искуство го доживува во 1971 година на сцената на Драмата при Македонскиот народен театар (МНТ), во претставата „Фарса за Храбриот Науме“ од Русомир Богдановски, а под режисерска палка на Владимир Милчин. По овој успешен почеток, тој се префрла во Драмскиот театар Скопје, каде што помина цели 22 години како еден од столбовите на култниот ансамбл.
Енигмата на југословенската кинематографија
Иако неговиот талент во Македонија беше неспорен, и денес во филмските кругови останува отворено едно големо прашање без вистински одговор – зошто актер со ваков раскошен потенцијал не доби поголеми можности и позначајни улоги во поранешната југословенска кинематографија?
Во ера кога југословенскиот филм доживуваше златен век и создаваше големи регионални актери, многумина аналитичари сметаат дека уникатниот капацитет на Стојановски едноставно не бил доволно или правилно препознаен надвор од македонските јазични и географски рамки. Сепак, она што го остави зад себе на домашната сцена е сосема доволно неговото име да биде запишано со златни букви во македонската културна историја.
