
По речиси осум години патување низ внатрешниот Сончев систем, заедничката европско-јапонска мисија BepiColombo влезе во завршната фаза од пристигнувањето до Меркур. Двете научни летала, европскиот Mercury Planetary Orbiter (MPO) и јапонскиот Mio, треба да бидат внесени во орбитата околу најблиската планета до Сонцето на 21 ноември 2026 година, објави Европската вселенска агенција (ESA).
Мисијата беше лансирана на 20 октомври 2018 година и во изминатите осум години мораше да изведе сложена серија од девет гравитациски прелети покрај планети за постепено да ја намали брзината и да може да биде „фатена“ од слабата гравитација на Меркур. Тоа патување ја вклучуваше Земјата, Венера и шест прелети покрај самиот Меркур.
Првиот клучен чекор во завршната фаза се случи на 3 септември, кога од двата орбитери се одвои Mercury Transfer Module (MTM), погонскиот модул кој ги носеше низ меѓупланетарниот простор. По одвојувањето, управувањето го преземаат моторите на MPO.
Иако до Меркур ќе стигнат заедно, MPO и Mio нема веднаш да се разделат. По влегувањето во поларна орбита на 21 ноември, двете летала ќе останат споени уште неколку недели. Mio треба да се одвои на 9 или 10 декември, а MPO потоа постепено ќе се спушта кон сопствената научна орбита. Научната фаза е планирано да започне на 6 април 2027 година.

Зошто Меркур е толку тежок за истражување
Иако е најблиската планета до Сонцето, Меркур е една од најмалку истражените планети во Сончевиот систем. Причината е парадоксална: да се стигне до него не е доволно само леталото да се насочи кон Сонцето. Силната сончева гравитација го забрзува леталото, па потребни се сложени маневри за да се намали брзината доволно за Меркур да може да го задржи во орбита.
BepiColombo ќе биде само втората мисија што ќе влезе во орбита околу Меркур, по NASA Messenger, и првата што истовремено ќе го проучува со две различни летала.
Научниците очекуваат MPO и Mio да дадат најдетална слика досега за површината, внатрешната структура, магнетното поле и околината на Меркур. Особено внимание ќе биде насочено кон неговото огромно јадро богато со железо, чудните вдлабнатини на површината и можните наслаги од воден мраз во кратерите што никогаш не се изложени на директна сончева светлина.
Мисијата ќе се обиде да одговори и на едно од најголемите прашања за планетата: како толку мал свет успеал да задржи глобално магнетно поле.
Дополнителен предизвик се екстремните температури. Меркур е изложен на силно сончево зрачење, па инструментите и системите на BepiColombo се специјално конструирани за работа во услови на огромни температурни разлики.
Со пристигнувањето на BepiColombo, научниците очекуваат досега најсеопфатен поглед кон планетата која, и покрај близината до Земјата, сè уште крие голем број фундаментални тајни за создавањето и еволуцијата на карпестите светови.

