Дванаесетгодишната Абигејл „Аби“ Мигер летово тргнала на патување што повеќе личи на мала сурферска експедиција отколку на семеен одмор. Заедно со мајка ѝ Емили, две недели патувала со кампер по источниот брег на САД, од плажа до плажа, во потрага по можности за адаптивно сурфање. Аби има атаксична церебрална парализа, но кога новинарот на People ја прашал што очекува од патувањето, не побарала мирно море. Нејзината желба била кратка: „Големи бранови“.
Патувањето било организирано околу деновите за сурфање. Мајката и ќерката спиеле во кампер, рано наутро тргнувале кон следната плажа и го приспособувале распоредот на настаните и условите на морето. Во едно од видеата што Емили ги објавила од патувањето, денот им започнува околу шест часот наутро, а неколку часа подоцна Аби веќе е на плажа и со инструктор влегува во водата.
@amazingabigailgrace going on a surfing tour + living in a van with my daughter ☀️🌊🏄🏻♀️🚐✨ #amazingabigailgrace #cerebralpalsy #momdaughter #disability #adaptivesurfing ♬ original sound – Em + Abby
За неа сурфањето не е изолиран експеримент. Аби веќе има искуство со адаптивно качување, скијање, кајак и голф. Спортските активности се избираат и приспособуваат според нејзините можности, но идејата не е активноста да биде сведена на „безбедна“ верзија без предизвик. Напротив, токму желбата да пробува нови работи е една од причините поради кои семејството постојано бара нови достапни активности.
Адаптивното сурфање во последните години прераснува од рекреативна активност во сериозно организиран спорт. Во меѓународните натпреварувања постојат различни класи според начинот на кој сурферите ја користат даската и видот на потребната поддршка. Меѓу спортистите се и лица со церебрална парализа, повреди на ‘рбетниот мозок и ампутации, а се користат различни техники, од сурфање во стоечка положба до седење или клечење.
Но приказната на Аби не е интересна затоа што „ја победува“ церебралната парализа. Таа не исчезнува кога девојчето ќе се качи на даската. Интересното е нешто многу поедноставно: кога спортот, опремата и луѓето околу неа се приспособени, просторот за избор станува многу поголем.
Патувањето имало и друга страна. Две недели живот во мал кампер значеле долги возења, организација, заеднички оброци и многу време поминато само мајка и ќерка. Емили вели дека токму тоа било дел од искуството, не само сурфањето. По враќањето дома, секојдневието повторно вклучува домашно образование, физикална терапија, прошетки и возење велосипед.
Аби, сепак, од целото патување најлесно го сумира она што ѝ останало најважно: морето, даската и потрагата по следниот добар бран.
Редакција Брц
