ВЕСТИЕДНАКВИИМПУЛС
Во тренд

Разбивање митови: Најчестите заблуди за различните видови попреченост и реалноста зад нив

Начинот на кој општеството разговара за попреченоста честопати е обликуван од застарени претпоставки, страв од непознатото или погрешно насочено сочувство. Иако информираноста расте, во секојдневната комуникација сè уште опстојуваат длабоко вкоренети заблуди што создаваат непотребни социјални бариери. Вистинската инклузија не започнува со декларативни заложби, туку со деконструкција на овие митови и со соочување со реалноста на лицата со попреченост.

Мит 1: Секоја попреченост е видлива на прв поглед

Една од најраспространетите предрасуди е дека лицето со попреченост задолжително мора да користи видно асистивно помагало, како инвалидска количка, бел стап или слушен апарат. Реалноста покажува дека огромен дел од состојбите спаѓаат во категоријата невидливи попречености. Хроничните болки, автоимуните заболувања, невродивергентните состојби како аутизмот или АДХД, како и психосоцијалните предизвици не се забележуваат со голо око. Кога јавноста се потпира исклучиво на визуелни знаци, лицата со вакви состојби често се соочуваат со недоверба, негирање на нивните потреби и критика при користење на пристапни паркинг-места или простории.

Мит 2: Користењето инвалидска количка значи целосна неспособност за движење

Во јавниот дискурс инвалидската количка често се доживува како симбол на потполна неподвижност, што резултира со несоодветни изрази како „прикован за количка“. Вистината е значително поинаква. Заедницата ја третира количката како средство за слобода, независност и мобилност, а не како затвор. Покрај тоа, голем дел од корисниците се т.н. амбулантни корисници на количка – лица кои можат да застанат на нозе или да одат на кратки релации, но користат помош за да заштедат енергија, да избегнат хронична болка или поради проблеми со рамнотежата.

Мит 3: Слепите лица живеат во потполен мрак, а глувите читаат од усни

Сензорните оштетувања ретко функционираат според принципот „сè или ништо“. Повеќето лица со оштетен вид немаат целосно отсуство на перцепција за светлина. Многумина распознаваат сенки, форми, контрасти или имаат тунелски вид, што значи дека нивниот спектрален опсег варира од едно до друго лице. Слично на ова, владее заблудата дека секое глуво лице може совршено да чита од усни. Читањето од усни е исклучително исцрпувачки процес кој овозможува разбирање на само мал процент од изговорените зборови, додека знаковниот јазик и текстуалната комуникација претставуваат далеку попрецизни и поприродни алатки за комуникација.

Мит 4: Интелектуалната попреченост значи отсуство на мислење и емоции

Лицата со интелектуална попреченост неретко се инфантилизираат – општеството ги третира како „вечни деца“ без капацитет за донесување одлуки, создавање пријателства или градење кариера. Овој патерналистички пристап им го одзема личното достоинство. Секоја личност има индивидуален темпо на учење, специфични интереси, силни страни и емотивен свет. Кога ќе се обезбедат соодветни приспособувања, едноставен јазик и поддршка при одлучувањето, лицата со интелектуална попреченост успешно завршуваат образование, работат и активно придонесуваат во заедницата.

Мит 5: Секојдневното функционирање е инспиративен подвиг

Прекумерната сензационализација, позната како „инспиративно херојство“, е суптилна, но штетна форма на дискриминација. Кога најобичните животни активности како одење на работа, пазарување или прошетка низ градот се претставуваат како „неверојатна храброст“, несвесно се испраќа порака дека очекувањата од овие граѓани се исклучително ниски. На лицата со попреченост не им се потребни патетика или аплаузи за обичниот живот. Потребна им е физичка и дигитална пристапност, еднаков третман на пазарот на труд и институции ослободени од бариери. Еднаквоста започнува тогаш кога ќе престанеме да се восхитуваме на нормалното, а ќе почнеме да го менуваме непристапното.

Редакција Брц

Поврзани вести

Back to top button